PLAN PRACY WYCHOWAWCZO - DYDAKTYCZNEJ NA MIESIĄC GRUDZIEŃ


 


DLA GRUPY ISKIERKI


 


TEMATYKA NA GRUDZIEŃ:


  


1.    GUZIKOWY ŚWIAT 


2.    OPIEKUNOWIE ZWIERZAT 


3.   ROZŚWIETLONA CHOINKA   


CELE OPERACYJNE


Oczekiwane umiejętności dziecka:



  • Dostrzega zmiany atmosferyczne charakterystyczne dla zimy.

  • Określa temperaturę powietrza i poznaje zastosowanie termometru.

  • Klasyfikuje elementy według podanej kategorii i potrafi uzasadnić swój wybór.

  • Dokonuje pomiarów długości, stosuje określenia: długi, dłuższy, najdłuższy

  • Wie, jak zapobiegać chorobom, i rozumie konieczność poddawania się leczeniu.

  • Przelicza elementy w zakresie 5.

  • Zna warunki potrzebne do życia zwierzętom domowym.

  • Prowadzi obserwacje przyrodnicze.

  • Zna wybrane gatunki ptaków zimujących w Polsce i wie, jak pomagać im w czasie zimy.

  • Poznaje sposoby przystosowania do zimy wybranych zwierząt.

  • Uczy się przestrzegać reguł współżycie w grupie i przeżywać sukcesy i porażki.

  • Przelicza elementy w zbiorach i porównuje ich liczebność.

  • Dostrzega piękno świątecznych dekoracji i uczestniczy w ozdabianiu sali.

  • Słucha utworu literackiego i wypowiada się na jego temat.

  • Porównuje i grupuje przedmioty ze względu na dwie cechy.

  • Opowiada o swojej rodzinie.

  • Poznaje regionalną sztukę świąteczną.

  • Śpiewa kolędy i pastorałki


„Hej kolęda, kolęda”


 Gdy w pokoju wyrośnie choinka,


Łańcuszkami, bombkami zaświeci.


 


Ref.To znaczy, że już Święta,


Że już blisko kolęda


Że Mikołaj przyjedzie do dzieci.


Hej kolęda, kolęda.


 


 Gdy opłatek już leży na stole,


Pierwsza gwiazdka zabłyśnie na niebie.


 


Ref. To znaczy, że już Święta,


Że już blisko kolęda,


Że Mikołaj przyjedzie do Ciebie.


Hej kolęda, kolęda.


 


Gdy upieką się słodkie makowce


I głos dzwonka z daleka zawoła.


 


Ref. To znaczy, że już Święta,


Że już blisko kolęda,


I za drzwiami już stoi Mikołaj.


Hej kolęda, kolęda


 


Pastorałka


„Największy Gazda”


 


Na tym niebie gwiazdeczka świeci.(Na tym niebie gwiazdeczka świeci.)
Bardzo się dziwią starzy i dzieci.(Bardzo się dziwią starzy i dzieci.)
Co tam wysoko po niebie świeci.(Co tam wysoko na niebie świeci.)
To chyba janioł po niebie leci.(To chyba janioł po niebie leci.)
I anioł leci ,a zanim gwiazda.(I anioł leci ,a za nim gwiazda.)
Narodził się największy gazda.(Narodził się największy gazda.)
Będzie pasał owce po świecie.(Będzie pasał owce po świecie.)
Do Betlejemu zaraz pójdziecie.(Do Betlejemu zaraz pójdziecie.)
Tak jak tu stali se zaśpiewali.(Tak jak tu stali se zaśpiewali.)
Kolenda , koleda pójdziemy dali.(Kolenda, koleda pójdziemy dali.) 
Poszli po świecie rozpowiadali.(Poszli po świecie rozpowiadali.)
O narodzeniu w koledach grali.(O narodzeniu w koledach grali.)
I się nie martwcie, że nic nie macie.(I się nie martwcie że nic nie macie.)
Piszczałki weźcie i mu zagrajcie.(Piszczałki weźcie i mu zagrajcie.)
Czego byśmy wam tu życzyli.(Czego byśmy wam tu życzyli.)
Byście wolę Bożą pełnili.(Byście wolę Bożą pełnili.)
Czego byśmy wam tu życzyli.(Czego byśmy wam tu życzyli.)
Byście wolę Bożą pełnili.(Byście wolę Bożą pełnili.)
Byście wolę Bożą pełnili.
Byście wolę Bożą pełnili.


 




„Święty Mikołaj”


 


Nasz Święty Mikołaj czapkę ma czerwoną


Zniszczone kalosze brodę oszronioną


Niesie ciężki worek prezentów wspaniałych


Chce bardzo by dzieci dziś się uśmiechały.


 


 


Wpływ działalności plastycznej na rozwój dziecka


 


Wychowanie plastyczne jest jedną z form wychowania estetycznego, które wiąże się z pierwszym tworzeniem i pierwszym przeżywaniem sztuki, a także z zaspokojeniem potrzeby estetycznej u dzieci. Wychowanie plastyczne w przedszkolu odgrywa szczególną rolę, gdyż rozwija i wzbogaca możliwości artystyczne dziecka. Właściwie wybrana technika ma ogromny wpływ na zainteresowania pracą plastyczną, pobudza do twórczego działania i do ekspresji. Ponieważ dzieci często mają problemy z werbalnym wyrażaniem swoich uczuć, dlatego rozwijanie ekspresji plastycznej, przy pomocy różnorodnych czynników inspirujących, może mieć bardzo pozytywny wpływ na psychikę dziecka, uwalniając je od nagromadzonych, nie wyrażonych emocji. Ekspresja jest spontaniczną wypowiedzią dziecka, umiejętnością twórczego wyrażania swoich odczuć w pracy plastycznej, jest niezaprzeczalną wartością. U dzieci ekspresja oznacza powstawanie dzieł, które są wyrazem ich możliwości i umiejętności przekształcania za pomocą obrazu własnych wyobrażeń o otaczającym świecie. Poprzez rysunek dziecko wypowiada swój stan "wewnętrzny" to, co odebrało wszystkimi zmysłami. W pracy plastycznej zaciera się różnica między tym co znane i nieznane, rzeczywiste i urojone – staje się podłożem zaskakujących, spontanicznych wizji artystycznych. Aktywność plastyczna rozwija również poczucie estetyki, zwłaszcza wtedy gdy twórczy nauczyciele pozwalają korzystać dzieciom z różnorodnych materiałów, tworzyw, środków wyrazu: wycinanek, plasteliny, gliny, farb, kredek, flamastrów, kartonów, resztek tkanin itd. W ten sposób rozwijają one swoją wyobraźnię twórczą, ale również odtwórczą, jeżeli ich zadaniem jest przerysowanie jakiegoś przedmiotu czy postaci. Rozwijają się także takie funkcje poznawcze, jak uwaga, pamięć i myślenie konkretno-obrazowe. Dzieci bardzo chętnie wytwarzają różnorodne prace plastyczne, w trakcie ich powstawania zmieniają rzeczywistość obiektywną na subiektywną, wykorzystując do tego celu całą posiadaną wiedzę o otaczającym świecie. Ukazują swój świat wewnętrzny, który nie pokrywa się z obrazem świata zewnętrznego. Dziecko rozwija się indywidualnie we właściwym dla siebie tempie, jednak można doszukać się wielu wspólnych właściwości, co do faz rozwoju twórczości plastycznej. Pierwszym okresem w rozwoju plastycznym dziecka jest bazgrota. Trwa ona u większości dzieci od 2 do 4 roku życia. Pierwsze bazgroty są aktywnością motoryczną. Dziecko nie uświadamia sobie tego, że może robić znaki takie, jakie chce. Powstają wtedy linie pionowe i poziome, kształty koliste i spirale. Sprawność manualna dziecka wzrasta i z czasem osiąga ono płynność ruchów, z bazgrot wyłania się koło, pierwszy zorganizowany kształt. Za pomocą kolistych kształtów dziecko początkowo przedstawia prawie każdy przedmiot - dom, pojazd, człowieka. Próby nazywania przez dziecko bazgrot są dowodem, że uchwyciło ono związek między sobą, a otaczającym światem. W stadium nazywania bazgrot dziecko zaczyna również interesować się różnymi barwami. W tym okresie kolor dobierany jest jednak na zasadzie przypadku. Następnie dziecko przechodzi fazę przedschematyczną. W okresie tym zaczyna poszukiwać stałych form do przedstawienia przedmiotów i zjawisk. Formy te mają uproszczony i powtarzalny charakter, jakkolwiek powoli się rozwijają. Forma przejściową w wypowiedzi plastycznej stają się głowonogi. Ich cechą charakterystyczną jest głowa przedstawiona w postaci koła lub kwadratu. Zawierają one dużą liczbę szczegółów, takich jak oczy, nos, usta. Nogi i ręce, przedstawione za pomocą linii, są źródłem ruchu. Przestrzeń przedstawiana jest chaotycznie. Poszczególne przedmioty rysowane są na kartce wysoko lub nisko, z prawej lub lewej strony. Wygląda to tak, jakby dziecko było w środku. Nie ma jeszcze ono tej świadomości, że znajduje się wraz z tymi przedmiotami w jednej, wspólnej przestrzeni.


Dziecko rozpoczyna swoją działalność plastyczną około trzeciego roku życia. Wykazuje ono już znaczną orientację w najbliższym otoczeniu, a dzieje się to dzięki dynamice rozwijającej się aktywności w procesie działania i poznawania świata. Trzyletnie dzieci odróżniają podstawowe barwy widma, mimo że, dopiero w wieku sześciu lat potrafią je poprawnie nazwać. Stopniowo wyróżniają także odcienie czerwieni, pomarańczu i żółci. Prócz tego spostrzegają i uświadamiają sobie istnienie przestrzeni, mimo że dopiero


W wieku sześciu lat zaczną wyrażać przestrzeń na płaszczyźnie w układach pasowych, w wieku ośmiu lat w układach topograficznych, a dopiero pod koniec młodszego wieku szkolnego wejdą w okres przedstawiania trzeciego wymiaru poprzez układ kulisowy, a następnie perspektywę linearną i powietrzną (linia i plama barwna). Dziecko między 3 a 4 rokiem życia zaczyna posługiwać się formą "bazgroty bezprzedmiotowej". Pochłania go sam proces działania twórczego. Nacisk ołówka zaczyna być kierowany, a linie nabierają różnej długości i grubości. Zjawiają się linie krzywe, dziecko zapełnia płaszczyznę kropkami, kreskami krzyżującymi się liniami krzywymi, aż wreszcie zamyka koło. Następnym okresem, jaki opisuje S. Szuman, to okres w którym dzieci wchodzą w okres schematów uproszczonych (ideopalstyka), wyrażającym się rysunkiem postaci ludzkiej (głowonóg, głowotułów). Czynnik emocjonalny decyduje również o proporcjach poszczególnych części ciała w stosunku do siebie. Przekształcanie afektywne jest cechą charakterystyczną wytworów dziecięcych fazy schematu uproszczonego.


Po ukończeniu 4 roku życia dziecko znacznie poszerza swój rysunkowy świat. Oprócz postaci ludzkiej spotykamy zwierzęta, ptaki, drzewa, domy, pojazdy. Są to formy uproszczone, sprowadzone niemalże do znaków symbolicznych. Maluje ono przedmioty nie takie jakie one są, lecz takie, jakie w danym momencie odpowiadają jego przeżyciom. Rysunek charakteryzuje się poszukiwaniami, próbami i ciągłymi zmianami form symbolicznych. W tym ważnym okresie rozwojowym należy dodawać dzieciom odwagi i zachęcać je, by rozwijały swój indywidualny język kształtów, doceniając ich dzieła takie, jaki one są, również wtedy, gdy ich nie rozumiemy, na których początkowo nie potrafimy nic zrozumieć czy dojrzeć. Tylko w ten sposób dziecko ma możliwość wprawiania się w świadomym tworzeniu linii i kształtów, i najważniejsze: odczuwa radość i satysfakcję z pozytywnych efektów własnych działań.


Warunkiem rozwijania zainteresowań i zamiłowań plastycznych dzieci jest wyposażenie ich w podstawowe umiejętności plastyczne, a w szczególności:


• Rysowanie kredkami: świecowymi, ołówkowymi, pastelami, flamastrami, kreda, świecą, pędzlem i patykiem, którym można żłobić znaki w farbie klejowej pokrywającej płaszczyznę;


• Stemplowanie na papierze, płótnie, szkle;


• Malowanie farbami wodnymi: plakatowymi, klejowymi, akwarelą;


• Modelowanie rzeźby pełnej i płaskorzeźby;


• Wycinanka z papieru i tkanin


• Konstruowanie z tworzywa przyrodniczego i materiałów przemysłowych;


Wymienione techniki plastyczne odgrywają ważną rolę w odkrywaniu i rozwijaniu indywidualnych uzdolnień artystycznych dziecka, uwzględniając przy tym ich osobiste zainteresowania. Również poprzez dostarczanie dziecku akcesoriów, materiałów, narzędzi i środków oraz wskazywanie na różne możliwości ich wykorzystania rozwijamy u dziecka pomysłowość i wyobraźnię. Dziecko eksperymentuje, potrafi działać, doświadczać, badać. Szczególnie wyobraźnia pozwala na tworzenie wizji świata fikcji i marzeń. Dostarczając dziecku tak różnorodny materiał plastyczny warto pamiętać, że barwy najbardziej pasjonują dzieci, są bowiem czynnikiem, który pozwala ujawniać nastrój emocjonalny i ekspresję przeżywanych treści. Kolorystyka jest podstawową cechą decydującą o uroku i oryginalności wytworów tego okresu. W dziecięcych pracach przedszkolaków można dostrzec zestawy spokojne, stonowane lub ostre i kontrastowe, zgaszone lub wesołe, ciepłe lub zimne. Dominują tu kolory zasadnicze: czerwienie, żółcienie i błękity, a także zielenie i czernie. Wraz z rozwojem procesów spostrzegania doskonalą się dziecięce rysunki. Są bogatsze w treść, kolorystykę. Rozwija się forma plastyczna, przybierając coraz bardziej realistyczne kształty. Dzieci rysując przenoszą na papier świat swych subiektywnych przeżyć. Obcując sam na sam z kartką papieru, mogą powierzyć jej najskrytsze tajemnice, a także ukazać swój idealny wizerunek świata zewnętrznego. Dorośli często wyrządzają krzywdę swoim pociechom, narzucając im swój sposób widzenia świata. Może to jest powodem, że dorastające dzieci coraz rzadziej biorą kredki i stwierdzają: „Nie umiem rysować”.


Obrazy są niezastąpionym materiałem kształcenia pełnej i wszechstronnej osobowości dziecka. Obraz uczy dziecko rozumieć i widzieć piękno w przyrodzie i sztuce. Obrazy odznaczają się wysoką wartością artystyczną i ciekawą kompozycją barw wzbogacającą uczucia estetyczne dziecka oraz kształcą jego wrażliwość na piękno i barwę. Dla zachowania oryginalnej twórczości należy dziecku zapewnić swobodę indywidualnych sposobów wypowiadania się, zostawić wolny wybór wszystkich możliwych środków ekspresji, pozwolić na własny, każdemu właściwy styl pracy. Najważniejszą sprawą jest więc stwarzanie warunków, które pozwolą się ujawnić zdolnościom, wytwarzanie klimatu do powstawania samodzielnych, twórczych wypowiedzi, wciąganie do działania wszystkich dzieci, a zwłaszcza najmniej zdolnych, dawanie im możliwości własnej aktywności. Każde bowiem dziecko, bez względu na swoje zdolności, kiedy tworzy, jest szczęśliwe i radosne – rozwija się według własnych możliwości.


Mirella Salamon - Tyma


Bibliografia:


- Lewicka J., Zajęcia plastyczne z dziećmi klas początkowych


- Nasza Księgarnia, Warszawa 1963


- Łopatkowa M., Piękno w życiu dziecka


- PZWS, Warszawa 1970


- Cybulska – Piskorek J., Twórczość plastyczna dziecka w wieku przedszkolnym


- WSiP, Warszawa 1976


- Trojanowska A., Dziecko i plastyka


 


 


Drodzy Rodzice


Serdecznie zapraszam na zajęcia integracyjne tematyką wprowadzające w nastrój świąteczny, które odbędą się


30.11.2017 w czwartek o godz. 16.30


Po wspólnej zabawie odbędzie się krótkie zebranie informacyjne.


Uprzejmie proszę zabrać ze sobą obuwie na zmianę i dobry humor


 Mirella Salamon-Tyma


 


PLAN PRACY WYCHOWAWCZO - DYDAKTYCZNEJ NA MIESIĄC LISTOPAD


 


DLA GRUPY ISKIERKI


 


TEMATYKA NA LISTOPAD:


  


1.    W cieple i blasku ognia 


2.    Tworzymy piękno wokół nas 


3.   Gawry, nory, dziuple 


4. W naszym magicznym kręgu 


 


CELE OPERACYJNE


Oczekiwane umiejętności dziecka:


 


1. Poznaje pojęcie pejzaż i potrafi dostrzec piękno obrazów.


2.  Klasyfikuje obiekty ze względu na tworzywo, z którego zostały wykonane.


3.  Określa wysokość i barwę dźwięków.


4.  Wyróżnia barwy podstawowe i tworzy kolory pochodne.


5.  Porównuje liczebność zbiorów przez ustawianie w pary.


6.  Podejmuje różne działania artystyczne i potrafi czerpać z nich radość.


7.  Wypowiada się na temat utworów literackich.


8.  Poznaje ptaki odlatujące z Polski na zimę.


9.  Poznaje sposoby przygotowywania się zwierząt do zimy.


10. Wskazuje położenie przedmiotów w przestrzeni z własnego punktu widzenia.


11. Dostrzega i nazywa zjawiska atmosferyczne charakterystyczne dla jesieni.


12. Zgodnie współpracuje z innymi, tworząc prace plastyczne.


13. Bada i opisuje właściwości ognia.


14. Zna zasady bezpieczeństwa w kontakcie z ogniem i gorącymi przedmiotami.


15. Wskazuje naturalne i sztuczne źródła ciepła i światła.


16. Słucha opowiadania i potrafi je streścić własnymi słowami.


17. Uczy się tekstu i melodii i śpiewa piosenkę.


18. Dokonuje oceny zachowania bohatera utworu literackiego.


19. Odgrywa role w zabawach dramowych.


20. Opisuje wygląd rówieśników, stosując określenia przymiotnikowe.


21. Dostrzega wartość koleżeństwa i przyjaźni.


22. Bada światło i jego wpływ na nastrój i samopoczucie.


 


"Listopadowa piosenka"










Płyną niebem ciemne chmury, 
wiatr w kominie śpiewa
I ostatnie złote liście 
opadają z drzewa.

Listopadowa piosenka, 
jak deszczu kropelka.
Listopadowa piosenka, 
kap, kap, kap.

Już listopad wieje chłodem, 
kropi zimnym deszczem.
W parku trzęsą się chochoły, 
jakby miały dreszcze.

Listopadowa piosenka, 
jak deszczu kropelka.
Listopadowa piosenka, 
kap, kap, kap.

Pan Listopad swój parasol 
mocno w ręce trzyma
I powiada, że niedługo 
przyjdzie do nas zima.

Listopadowa piosenka, 
jak deszczu kropelka.
Listopadowa piosenka, 
kap, kap, kap.




"Piosenka na chłodne dni"


1. Umiem włożyć już buciki,


Kurtkę zapiąć na guziki.


Ref.: Chociaż trochę zimno dziś


To na spacer warto iść.


2. Rękawiczki mam w kieszeni,


Wiec nie boję się jesieni


Ref.: Chociaż trochę zimno dziś


To na spacer warto iść.


3. Rękawiczki, ciepły szalik


Zimno mi nie będzie wcale


4. Wkładam czapkę i sweterek


Mogę iść już na spacerek


Ref.: Chociaż trochę zimno dziś


To na spacer warto iść.


 


PLAN PRACY WYCHOWAWCZO - DYDAKTYCZNEJ NA MIESIĄC PAŹDZIERNIK


 


DLA GRUPY ISKIERKI


 


TEMATYKA NA PAŹDZIERNIK:


  


1.    Kolorowy tydzień 


2.    Smaki i zapachy ziemi 


3.   Moja bezpieczna Ziemia 


4. Jesienne dywany   


 


CELE OPERACYJNE


Oczekiwane umiejętności dziecka:




 1. Rozpoznaje owoce krajowe i egzotyczne. Poznaje pojęcie sad.


2.  Wyróżnia części jadalne warzyw. Poznaje pojęcie ogród.


3.  Poznaje podstawowe sposoby przechowywania i przetwarzania warzyw i owoców.


4.  Zakłada hodowlę roślin.


5.  Rozumie znaczenie spożywania warzyw i owoców dla zdrowia.


6.  Klasyfikuje elementy ze względu na przeznaczenie.


7.  Tworzy zbiory o podanej liczebności


8.  Poznaje najważniejsze zasady ruchu drogowego.


9.  Odczytuje znaczenie prostych znaków graficznych.


10. Poznaje zasady zachowania podczas wycieczek i podróżowania środkami transportu.


11. Uczy się rozpoznawać i określać kierunki od osi ciała.


12. Wie, komu można ujawniać poufne informacje o sobie.


13. Poznaje nazwy figur geometrycznych (koło, kwadrat, trójkąt, prostokąt).


14. Klasyfikuje obiekty ze względu na jedną cechę.


15. Wyróżnia i nazywa części drzewa, rozpoznaje wybrane gatunki drzew.


16. Poznaje wybrane gatunki grzybów jadalnych i trujących.


17. Grupuje obiekty w szeregi i dostrzega regularności rytmiczne.


18. Uczy się dbać o środowisko przyrodnicze.


19. Poznaje przykłady architektury miejskiej i wiejskie, zabytkowej i współczesnej.


20. Określa charakter i nastrój muzyki.


21. Dostrzega regularność dnia i nocy.


22. Uczy się prawidłowego segregowania odpadów i zna cel tych działań.


23. Poznaje warunki niezbędne do życia roślin i zasady pielęgnacji upraw.


24. Bada właściwości ziemi, piasku i żwiru.



 


Piosenka 


„Kolorowy deszcz”


Gdy na dworze pada deszcz
Kiedy wszystko szare jest.
Wyjmij kredki i narysuj,
To, co tylko chcesz.


Ref.: Na niebiesko, fioletowo,
Żółto i różowo.
Na zielono i czerwono,
I pomarańczowo.

Chociaż pada szary deszcz.
Kredki z deszczu śmieją się.
Każda kredka ostrzy nosek
I rysować chce.


Ref.: Na niebiesko, fioletowo…


Kolorowy pada deszcz,
kolorowy szczeka pies,
i parasol kolorowy rysujemy też.


Ref.: Na niebiesko, fioletowo…


 


Jak pomóc dziecku w przedszkolnej adaptacji


 


„Jeżeli twierdzisz, że mi ufasz - ufaj mi całym sobą. 
Ufaj mi – naprawdę.
Potrzebuję Twojej wiary we mnie. Ona unosi moje skrzydła.
Ty, moja mądra, dorosła Mamo we mnie wierzysz;
Ty, dorosły, potężny Tato – ufasz, że dam radę,
więc ja – Wasz malutki syn, Wasza mała córeczka – PORADZĘ SOBIE.
Otoczony Twoimi ciepłymi zapewnieniami odnajdę w sobie siłę do tego, 
by sobie poradzić. 
Otulony Twoim wsparciem, Twoją pewnością i wiarą we mnie – będę latał…”

Katarzyna Wnęk – Joniec (‘Nie przydeptuj małych skrzydeł’)


 


UREGULUJ ROZKŁAD DNIA DZIECKA według tego rytmu, jaki obowiązuje w przedszkolu. Dzięki temu twojemu Dziecku będzie łatwiej oswoić się z codziennymi zasadami w nowym miejscu. Podawaj mu jedzenie regularnie, kładź do spania o stałych porach, wieczorem usypiaj nieco wcześniej, by wstawanie poranne nie było problemem.


 


CZY JA TU BĘDĘ MIESZKAĆ? - jedną z najczęstszych obaw przedszkolaków jest lęk przed tym, że będą musieli zostać w przedszkolu „na zawsze”. Ważne, by przy każdym pożegnaniu, ale również we wcześniejszych rozmowach z dzieckiem pojawiło się zapewnienie, że zawsze rodzic przyjdzie po dziecko. Takie z pozoru banalne zdanie powtarzane wielokrotnie, również w trakcie pożegnania, nie spowoduje, że dziecko przestanie płakać, ale pomoże malcowi zbudować poczucie bezpieczeństwa.


 


JEŚLI JEST TO MOŻLIWE, W POCZĄTKOWYM OKRESIE ADAPTACJI (TYDZIEŃ, DWA) ZOSTAWIAJ DZIECKO W PRZEDSZKOLU NA KRÓCEJ. Niech dziecko zostaje najpierw na godzinę, później dwie, następnie cztery itd. – by miało czas na to, aby stopniowo przyzwyczaić się do twojej przedłużającej się nieobecności. Jeśli nie musisz, nie znikaj pierwszego dnia na siedem godzin, ponieważ dla dziecka twoja długa nieobecność może okazać się zbyt trudna.


 


NIE PRZECIĄGAJ POŻEGNANIA W SZATNI. Pomóż dziecku rozebrać się, pocałuj je i wyjdź, przekazując maluszka nauczycielowi. Ważne, by rozstanie odbyło się szybko i sprawnie. Każde dodatkowe pożegnanie, ponowne przytulenie sprawia, że dziecko koncentruje się na swoich emocjach, płaczu i coraz trudniej jest mu się uspokoić. Czas na wspólne utulanie wykorzystajcie w domu. Przedłużanie chwili pożegnania nie służy ani dziecku, ani żadnemu z opiekunów.


 


NIE ZABIERAJ DZIECKA DO DOMU, KIEDY PŁACZE PRZY ROZSTANIU. Jeśli zrobisz to choć raz, będzie wiedziało, że łzami można wszystko wymusić.


 


NIE OBIECUJ: jeśli pójdziesz do przedszkola, to coś dostaniesz. Płacz pomaga zmniejszyć lęk, jest sposobem odreagowania, uwolnienia nagromadzonych emocji. Obdarzaj malucha buziakami, przytulaniem, swoją obecnością. Pamiętaj też, jeśli dziś kupisz mały prezent, z każdym następnym dniem oczekiwania dziecka będą większe. Ono powinno poradzić sobie z uczuciami dla siebie, nie dla prezentu. Świadomość że to potrafi, da mu siłę na przyszłość.


 


KONTROLUJ, CO MÓWISZ. Zamiast „już możemy wracać do domu” powiedz: „teraz możemy iść do domu”. To niby niewielka różnica, a jednak pierwsze zdanie ma negatywny wydźwięk.


 


NIE WYMUSZAJ NA DZIECKU, żeby zaraz po przyjściu do domu opowiedziało, co wydarzyło się w przedszkolu – to powoduje niepotrzebny stres.


 


JEŚLI DZIECKO PRZY POŻEGNANIU PŁACZE, postaraj się, żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tata lub inna osoba, która zna Twoją pociechę.


 


STARAJ SIĘ OKREŚLAĆ, KIEDY PRZYJDZIESZ PO DZIECKO, W MIARĘ DOKŁADNIE. Nie mów więc: „przyjdę, kiedy skończę pracę” ponieważ dziecko nie wie, o której godzinie rodzice kończą pracę. Lepiej powiedzieć: „odbiorę Cię z przedszkola po podwieczorku/ po obiedzie”. Jest to dla dziecka dobra miara czasu, gdyż wie, kiedy są posiłki. Najważniejsze jest to, by DOTRZYMYWAĆ SŁOWA!!!


 


NIE OKAZUJ NEGATYWNYCH EMOCJI: nie płacz, nie wracaj pod drzwi, gdy słyszysz, że Twoja pociecha płacze. Takie zachowanie u dziecka rozpoczynającego dopiero funkcjonowanie poza środowiskiem rodzinnym są zupełnie normalne! Kiedy jednak zobaczy, że rodzic czuje się niepewnie, pozostawiając go w przedszkolu, będzie miało wrażenie, że dzieje się coś złego, a to spotęguje jego stres.


 


KAŻDE DZIECKO USPOKAJA SIĘ w zasadzie od razu po zamknięciu drzwi o Sali, ponieważ absorbują je nowi koledzy i wielość zabawek. A życzliwa i uśmiechnięta Pani zawsze przytuli, weźmie na kolana i uspokoi, zajmując jego uwagę czymś miłym i pozytywnym.


 


TŁUMACZ DZIECKU, ŻE REGUŁY OBOWIĄZUJĄCE W PRZEDSZKOLU SĄ DOBRE. Dzieci lubią, gdy ich świat jest uporządkowany i ma swoją harmonię. Brak zasad i wymogów ze strony nauczyciela sprawia, że maluch odczuwa chaos, a to powoduje brak poczucia stabilności i bezpieczeństwa w nowym miejscu.


 


BĄDZ KONSEKWENTNY/A. Jeśli jesteście zdecydowani, że dziecko będzie chodziło do przedszkola, nie zrażajcie się niepowodzeniami. One są częścią rozwoju. Gdy mały człowiek uczy się wchodzić na schody, mądry rodzic nie wnosi go na rękach na ich szczyt. Mądry rodzic stoi tuż za plecami dziecka, by go wspierać i złapać, lecz pozwala mu zdobywać samodzielnie kolejne stopnie. Jeżeli oswajanie nowego miejsca trwa – waszym zdaniem – zbyt długo, jeśli zmiany zachowania są trudne dla wszystkich, nie jest to jeszcze powód, by od razu rezygnować z przedszkola. Warto w tej sytuacji zasięgnąć opinii pań opiekunek lub porozmawiać z psychologiem. Nauczyć się, jak można pracować ze swoim dzieckiem by nie uciekać od problemu, lecz pomóc się z nim uporać.


 


DANIE DZIECKU DO PRZEDSZKOLA NP. ZABAWKĘ Z DOMU. Dajcie swojemu malcowi jakąś rzecz, która będzie się kojarzyła z domem (maskotka z która zasypia)


 


WYGODNE UBRANIE DZIECKA. Warto ubierać pociechę tak, żeby nie miała ona większych problemów np. z zdjęciem spodenek w toalecie. Dobrze jest więc przynajmniej na początku założyć dziecku spodenki z gumką. Jeżeli zwłaszcza na początku dziecku zdarzy się przykra niespodzianka np. dziecko posiusia się, to potem będzie czuło jeszcze większą niechęć do przedszkola. Należy spakować maleństwu dodatkowe ubranie do przebrania.


 


ZAPROPONUJ DZIECKU ZABAWĘ W PRZEDSZKOLE. Odgrywajcie razem scenki rozstania, zamieniając się rolami. To ty bądź dzieckiem, a dziecku pozwól być dorosłym rodzicem. Udawajcie, że się żegnacie, możecie machać do siebie, dawać buziaki. Jeżeli dziecko bywa smutne, ty jako dziecko też możesz się smucić. Najpierw pozwól maluszkowi pokazać, jak się żegna. Później pokaż mu sam/a, w jaki sposób można się dobrze rozstać. Niech maluch (prowadzony delikatnie przez ciebie i twoje propozycje), spróbuje powtórzyć twój sposób. W tej zabawie możecie też siebie zastąpić pacynkami, pluszakami i zrobić teatrzyk. Istotne jest, aby opisywał ten sam problem. Uczestnicząc w zabawie, mały człowiek może skonfrontować się ze swoimi uczuciami w sytuacji dla niego trudnej. Jeszcze nie będzie w stanie ich nazwać, ale zabawa pomoże mu je zrozumieć. Pomoże mu zmierzyć się z momentem rozstania i przygotować się na niego. Obniży też z pewnością poziom napięcia, jakie ono w dziecku wywołuje. Podobny efekt terapeutyczny przyniesie wspólne rysowanie sytuacji występujących w przedszkolu, wymyślanie bajek o dzieciach lub zwierzętach będących w podobnej sytuacji.


 


WSZYSTKIE WĄTPLIWOŚCI LUB PYTANIA KIERUJ DO NAUCZYCIELA. To osoba, która spędza z dzieckiem większość dnia, więc doskonale je zna i jest kompetentna w swoim zawodzie. Na pewno uzyskasz pomoc i osiągniesz porozumienie. Dziecko, widząc, że rodzice rozmawiają z nauczycielem, czuje się bezpieczne.


 


Warto oswajać dziecko z nadchodzącą zmianą, rozmawiać o własnych przedszkolnych wspomnieniach, a także sięgnąć po książki opowiadające o przedszkolu. W naszych księgarniach można znaleźć coraz więcej pozycji na ten temat, polecamy np.:



  1. W przedszkolu. Obrazki dla maluchów, Emilie Beaumont i Nathalie Belineau (już dla dwulatków)

  2. Tupcio Chrupcio nie chce iść do przedszkola, Anna Casalis

  3. Kubuś idzie do przedszkola, V. Costetti i M. Rinaldi

  4. W przedszkolu, Wandrey Guido (duża książka obrazkowa nawet dla najmłodszych)

  5. Kamyczek. Przedszkole, Christine L'Heureux

  6. Lulaki, Pan Czekoladka i przedszkolaki, czyli ważne sprawy małych ludzi, Beata Ostrowicka

  7. Zuzia idzie do przedszkola, Liane Schneider i Eva Wenzel-Bürger

  8. Pora do przedszkola, Anna Sójka


 


Mirella Salamon-Tyma


 


 


PLAN PRACY WYCHOWAWCZO - DYDAKTYCZNEJ NA MIESIĄC WRZESIEŃ


 


DLA GRUPY ISKIERKI


 


TEMATYKA NA WRZESIEŃ:


  


1.    Powiedz jak masz na imię 


2.    Jeden, dwa, trzy – ja, ty, my-omawiamy zasady kodeksu przedszkolaka 


3.   Ziemia bliska i daleka 


4.   Poszukiwacze skarbów 


 


CHCEMY ABY DZIECI:


 


1.Ufnie i bezpośrednio odnosiły się do wychowawczyń


2. Zaadaptowały się w grupie i w nowym otoczeniu


3.  Wspólnie dbały o bezpieczeństwo na Sali i w ogrodzie


4.  Stosowały się do ogólnie przyjętych zasad zawartych w kontrakcie


5.  Korzystały na co dzień z magicznych słów


6.  Przeliczały (przynajmniej w zakresie 1.-4.); rozumiały znaczenie ostatniego liczebnika w szeregu


7.  Współuczestniczyły w opracowywaniu Kodeksu Zachowania - odczytywały umowne symbole graficzne.


8.  Reagowały na sytuacje zagrażające bezpieczeństwu własnemu i innych (niebezpieczne zabawy, agresywne zachowania, uszkodzone zabawki).


9.  Stosowały określenia dotyczące położenia przedmiotów w przestrzeni: na, pod, wysoko, nisko, za, obok.


10. Nabierały samodzielności w zakresie samoobsługi (korzystanie z toalety, czynności higieniczne, samodzielność podczas ubierania się, spożywania posiłków


11. Kształciły umiejętność autoprezentacji, potrafiły powiedzieć, co lubią i potrafią robić najlepiej, uczyły się otwartego komunikowania o sobie (myśli, uczucia, spostrzeżenia).


12.Wiedziały, że nie należy chwalić się bogactwem, przechwalać. Kształtowały tolerancję wobec odmienności gustów, opinii.


13. Dokonywały oceny postępowania w różnych sytuacjach społecznych.


14. Odczytywały i nazywały emocje własne oraz rówieśników.


15. Nazywały części ciała własne i drugiej osoby. Rysowały postać człowieka, uwzględniając podstawowe elementy schematu ciała.


16. Odbierały i wyrażały treści z wykorzystaniem niewerbalnych środków wyrazu (mimika, gest, ekspresja ciała).


17. Poznały cztery żywioły świata


18. Poznały dwa znaczenia słowa ziemia.


19. Dostrzegały podstawowe elementy na globusie.


20. Nazywały środki transportu lądowego.


21. Przeliczały liczebnikami głównymi.


22. Uczestniczyły w organizacji kącika badawczego.


23. Kształtowały swoją świadomość narodową i rozpoznaje symbole narodowe.


24. Dostrzegały charakterystyczne elementy krajobrazów Polski.


25. Badały właściwości przedmiotów i materiałów przyrodniczych podczas eksperymentów.


26. Poznały prehistoryczne gady.


 


Piosenka


„Jestem sobie przedszkolaczek”


Jestem sobie przedszkolaczek,


nie grymaszę i nie płaczę,


na bębenku marsza gram,


ram tam tam, ram tam tam.


 


Mamy tu zabawek wiele,


razem bawić się weselej,


bo kolegów dobrych mam,


ram tam tam, ram tam tam.


 


Mamy klocki, kredki, farby,


to są nasze wspólne skarby,


bardzo dobrze tutaj nam,


ram tam tam, ram tam tam.


 


Kto jest beksą i mazgajem,


ten się do nas nie nadaje,


niechaj w domu siedzi sam,


ram tam tam, ram tam tam.


 


„Magiczne słowa”


Dziękuję, przepraszam i proszę,


Trzy słówka za małe trzy grosze


I grzeczny królewicz  i grzeczna królewna


Znają te słówka na pewno.


Ref.


Trzy słówka za małe trzy grosze:


Dziękuję, przepraszam i proszę.


II. To przecież niewiele kosztuje,


Gdy powiesz, uprzejmie dziękuję.


Korona ci z głowy nie spadnie na pewno.


Nawet, gdy jesteś królewną.


Ref.


Trzy słówka...


 


 


   

projekt i wykonanie studio-fi.com